فضل اختصاصى اين امت و شمول رحمت خداوندى بر اين امت « 1 » . حال اگر مقصود ، تسهيل بر اين امت است آيا خود اين آقايان قبول مىكنند كسى بگويد - عبد المنعم النمر چنين عقيده‌اى دارد - عجم قرآن را با لهجه خود قرائت كند . مثلا « حاء » را بدل به « هاء » كند ، عين را به همزه ، « ذال ، ضاد و ظاء » را به « زاء » تبديل كند و « ثاء » را به « سين » برگرداند « 2 » ؟ ! يا آن كه حضرات آن‌قدر كار را آسان مىگيرند كه سخن طحاوى را نصب العين خود قرار دهند و بگويند : « خداوند چنان كار را بر عرب آسان گرفت كه آنها فقط معانى را تلاوت كنند . اگر چه الفاظ تلاوت‌شدهء آنها با الفاظ پيامبرشان مخالف باشد . . « 3 » ؟ ! سادسا : چگونه در زمان پيامبر - ص - قرائت بر يك حرف بر عرب دشوار بود . ولى در مدت كمى پس از پيامبر - در زمان عثمان و يا حتى در زمان ابو بكر - همين افراد مىتوانند . يك قرائت را بپذيرند و لهجه‌هاى مختلف را كنار بگذارند ؟ و اگر امكان « كتابت » زمينه را براى لهجهء واحد و قرائت يكسان فراهم ساخت - آن طور كه طحاوى ، طبرى و ديگران مىگويند و نظرشان را بيان خواهيم كرد - همين امكان در زمان پيامبر اكرم - ص - فراهم بود . و در اين مدت كوتاه ، اتفاق مهمى رخ نداده بود . و وضع كتابت و غير آن ، چندان تغييرى نكرده بود . توجيهات بىفايده عده‌اى در صدد توجيه روايت برآمده رقم هفت را بر مبالغه و كثرت حمل كرده‌اند « 4 » . كه به نظر ما اين توجيه درست نيست به دلايل زير : 1 - روايات ديگرى ارقام مختلفى نقل مىكنند . مانند : سه ، چهار و پنج . 2 - خود همين روايت « هفت حرف » تصريح مىكند به مراجعه متعدد پيامبر - ص - به جبرئيل . و افزودن حرفى توسط جبرئيل در هر دفعه . . . تا آن كه مراجعات به هفت رسيد . و حروف هم به همين مقدار افزايش يافت . ظاهر اين روايت انحصار در عدد هفت است نه مبالغه .

--> ( 1 ) النشر فى القراءات العشر ج 1 ، ص 22 ، 25 و 26 . ( 2 ) علوم القرآن الكريم ، ص 151 . ( 3 ) مشكل الآثار ، ج 4 ، ص 186 . ( 4 ) النشر ، ج 1 ، ص 25 و 26 .